2026-cı il Dünya Kuboku başlamazdan aylar əvvəl FİFA rəsmiləri planlaşdırmanın “gözlənildiyi kimi” getmədiyini etiraf edirdilər. Kanada , Meksika və ABŞ -ın ev sahibliyi 2018-ci ildə təsdiqləndikdə, futbol dairələrində bu qərar “tanışlığa qayıdış” kimi qəbul edilmişdi. Əvvəlki üç ən uğurlu Dünya Kubokuna ev sahibliyi etmiş iki ölkənin iştirakı, turnirin “aşağı riskli və əməliyyat baxımından etibarlı” olacağı və 14 milyard dollar rekord gəlir proqnozları ilə bağlı vədlər bu hissləri gücləndirirdi. Canni İnfantino nun prezidentliyi dövründə keçirilən ilk tam turnir, Rusiya və Qətər dəki kimi siyasi problemlərdən uzaqlaşmaq və diqqəti futbola, eləcə də onun gətirə biləcəyi gəlirlərə yönəltmək məqsədi daşıyırdı. Lakin reallıq tamamilə fərqli oldu. Bu turnir bir neçə fərqli yolla daha da siyasiləşdi və “tanışlıqdan” uzaqlaşaraq, yarışın 92 illik tarixində görünməmiş problemlər yaratdı. Ən ciddi problem, fevralın sonunda ABŞ -ın İran a hücumu ilə ev sahibi ölkənin iştirakçı ölkələrdən birinə qarşı müharibəyə başlaması idi. Bu, Dünya Kuboku tarixində görünməmiş bir hadisədir. Başqa bir ölkə olsaydı, turnirin yerinin dəyişdirilməsi və ya boykot edilməsi müzakirə edilərdi. Hətta bu böyük münaqişədən əvvəl də, turnir rəsmiləri öhdəsindən gələ bilmədikləri bir çox problemlə üzləşirdilər. Qətər dəki “qul əməyi” kimi mərkəzi bir mənəvi faciə olmasa da, ABŞ dövlətinin və onun həmsahibləri ilə münasibətlərinin unikal təbiəti bir sıra müxtəlif problemlər yaratmışdır. Amnesty International hesabatında hətta ABŞ -ın Dünya Kuboku ətrafında “insan haqları böhranı ilə üzləşdiyi”, xüsusilə də ABŞ İmmiqrasiya və Gömrük İdarəsi (ICE) tərəfindən azarkeşlərə və hətta oyunçulara qarşı “qorxunc təhlükə”nin mövcud olduğu qeyd edilmişdir. FİFA-nın bu qədər həris olduğu pul, əslində başqa bir elementə çevrilmiş, futbolun real qlobal dəstəyinə mane olan yüksək xərclər yaratmış və turniri o qədər böyük bir ölçüyə çatdırmışdır ki, bu, yarışın əsas məqsədini zəiflədə bilər. 2026-cı il Dünya Kuboku haqqında bu problemlərin ən kiçikləri arasında olması çox şey deyir. İran ın Ali Rəhbəri Ayətullah Əli Xamenei nin ABŞ zərbəsi nəticəsində öldürüldüyü xəbərləri yayılmağa başlayanda, FİFA rəhbərliyi Uels dəki Hensol Qalası nda Beynəlxalq Futbol Assosiasiyası Şurası nın 140-cı İllik Ümumi Yığıncağı nda opera müğənnisinə qulaq asarkən, xəbərlər üçün telefonlarını həyəcanla yoxlayırdılar. Onlar artıq bilirdilər ki, bu, Dünya Kuboku ətrafında ən ciddi problem və FİFA -nın ən böyük sınağı olacaq. Bu cür narahatlıqlar və hətta İran ın iştirakı belə, Minab da ibtidai məktəbə raket düşməsi nəticəsində 110 uşaq daxil olmaqla 168 nəfər in həlak olduğu ortaya çıxanda tamamilə əhəmiyyətsiz göründü. İran komandası Meksika ya enərkən bu faciəni vurğulayan yaxalıq sancaqları taxmışdı, çünki onlara ABŞ -da baza və bir çox heyət üzvü üçün viza verilməmişdi. Münaqişəyə dair fikirlərdən asılı olmayaraq, bu, turnir üçün tarixi bir hadisədir. Belə bir şey əvvəllər heç vaxt baş verməmişdi və başqa bir ölkə olsaydı, şübhəsiz ki, turnirin ləğv edilməsi ilə bağlı müzakirələr olardı. Bunun əvəzinə, diqqətin əksəriyyəti İran milli komandasının – dövlətlə öz mürəkkəb münasibətləri olan – ədalətli şəkildə qazandığı bir yarışda oynayıb-oynamayacağına yönəlib. Münaqişə isə artıq 102-ci gün ündədir və bütün bu Dünya Kubokuna təsir etməyə davam edəcək.