24 iyun tarixində Venesuela ard-arda baş verən iki güclü zəlzələ ilə sarsıldı. 7.2 və 7.5 bal gücündə olan bu zəlzələlər ölkənin şimal bölgələrində, xüsusilə də Karib dənizi sahilində yerləşən La Quaira ştatında böyük dağıntılara səbəb oldu. Bütün binaların saniyələr içində çökməsi nəticəsində ilkin məlumatlara görə 589 nəfər həlak oldu, lakin bu rəqəmin sürətlə artacağı gözlənilirdi. Minlərlə insan itkin düşmüş, yaralıların sayı isə 16,740 -a çatmışdı. Hökumətin ilkin reaksiyasının ləng olması səbəbindən, sakinlər yaxınlarını tapmaq üçün özləri dağıntılar arasında əlləri ilə axtarışlara başladılar. Onlar özlərini “köstəbəklər” adlandırırdılar, çünki dövlət tərəfindən effektiv yardımın gəlməməsi onları bu çarəsiz addımı atmağa məcbur etmişdi. Faciənin ilk günlərində Karakas dan kənarda hökumət axtarış qruplarına az rast gəlinirdi. Müvəqqəti prezident Delsi Rodriqes cümə günü yeni ölüm hallarını açıqlayaraq, dünyanın hər yerindən xilasetmə qruplarının gəlişini alqışladı və “tələyə düşmüş insanları xilas edəcəyik” dedi. Lakin yerli sakinlər, o cümlədən üç uşaq anası Dayana Delqado , hökumətin vəd etdiyi ağır texnikanın harada olduğunu soruşurdu. O, 8 yaşlı oğlu nun taleyi ilə bağlı dəhşətli bir qeyri-müəyyənlik içində idi. La Quaira ştatı ən çox zərər görən bölgə idi; burada çökmüş binaların səkkizdə onu yerləşirdi. Beynəlxalq Miqrasiya Təşkilatı nın məlumatına görə, Venesuelada 6.76 milyon a qədər insan zəlzələlərdən təsirlənə bilərdi, təxminən 2 milyon u isə təkcə Karakas da. Beynəlxalq Qırmızı Xaç ın Amerikalar üzrə regional direktoru Loyce Pace , insanların evlərinə qayıtmaqdan hələ də qorxduğunu bildirdi. Bu faciənin ən dramatik hekayələrindən biri də beyzbol ulduzu Eliezer Alfonzo nun hekayəsidir. San Fransisko Giants klubunun keçmiş Major Liqa ulduzu olan Alfonzo , zəlzələdə həyat yoldaşı Patrisia nı və 16 yaşlı qızı Eliana nı itirmişdi. Hökumətin çatışmazlıqları ilə üzləşən Alfonzo , öz xilasetmə düşərgəsini qurmuşdu. O, Puerto La Kruz dan beş saatlıq məsafədən ağır texnika gətirmiş, Tumeremo qızıl mədənlərindən yeraltı işlərə öyrəşmiş 50 işçi cəlb etmiş və bu əməliyyatı gündə təxminən 1200 dollar xərclə maliyyələşdirmişdi. Hətta 10 gün sonra dağıntılar altından canlı çıxarılan kiçik Yorkşir teriyeri Sandina ümidləri artırsa da, Alfonzo nun ailə üzvlərinin cəsədləri tapıldı. Onun bacısı Hensily Alfonzo qeyd edirdi ki, ilk gün heç bir yardım gəlməmişdi və onlar əlləri ilə qazırdılar. Alfonzo nun resursları və şöhrəti ona digər zərərçəkənlərin əksinə olaraq, axtarış işlərini sürətləndirməyə imkan versə də, bu, onun ağrılarını azaltmadı. O, “Darmadağın olmuşam. Bu qədər səyin nəticəsini görmədiyim üçün özümü gücsüz hiss edirəm” dedi. Faciənin ümumi ölüm sayı 3342 -yə çatdı, 6462 nəfər isə sağ xilas edildi. Lakin 17,345 nəfər evsiz qaldı. Bu faciə Venesuelanın iqtisadi və siyasi böhranlar fonunda təbii fəlakətlərə qarşı mübarizə qabiliyyətinin zəifliyini bir daha üzə çıxardı. La Quaira əyaləti təbii fəlakətlərə yad deyil; 1999-cu ildə baş verən sel fəlakəti də minlərlə insanın ölümünə səbəb olmuşdu. Bu dəfə də sakinlər hökumətin təşkilatlanmış yardımının gecikməsindən şikayətlənirdilər. Cristian Carreño kimi insanlar hər şeylərini itirmiş, binaların içində qalan insanların taleyi ilə bağlı dərin narahatlıq keçirirdilər. Təqaüdçü müəllim Juan Alberto Mendaño isə dağıntılar arasında bir qadının kömək üçün əl işarəsi etdiyini görsə də, ona kömək edə bilməmişdi. Bu hadisələr Venesuelada zəlzələnin yaratdığı dəhşətli mənzərəni və insanların ümidsiz mübarizəsini əks etdirir. Ölkədə telefon xidmətlərinin kəsilməsi səbəbindən xaricdə yaşayan Venesuelalılar da yaxınları ilə əlaqə saxlamaqda çətinlik çəkirdilər. Minlərlə insan Karakasın mərkəzində parklarda və açıq sahələrdə gecələməyə məcbur olmuşdu.