Yaxın Şərq regionunda davamlı sülhün əldə edilməsi üçün yeni bir yanaşmaya ehtiyac duyulur. Tarixi təcrübələr göstərir ki, sülh proseslərində etimadın olmaması maneə deyil, əksinə, bu, prosesin özü vasitəsilə qurula bilər. Bu kontekstdə, Soyuq Müharibə dövründə Şərq və Qərb blokları arasında gərginliyin azaldılmasına xidmət edən Helsinki Aktı (Helsinki Final Act) modeli Yaxın Şərq üçün əhəmiyyətli bir nümunə ola bilər. Bu akt, fərqli ideologiyalara malik dövlətlər arasında əməkdaşlıq və təhlükəsizlik prinsiplərini müəyyən edərək, uzunmüddətli regional sabitlik üçün zəmin yaratmışdı. İran və onun qonşuları arasında mövcud olan mürəkkəb münasibətlər, etimadın aşağı səviyyədə olduğu bir mühitdə belə, dialoq və əməkdaşlıq mexanizmlərinin qurulmasının vacibliyini vurğulayır. Helsinki Aktı, iştirakçı ölkələr arasında şəffaflıq , silahlanmaya nəzarət və insan hüquqları kimi sahələrdə müəyyən öhdəliklər müəyyən etmişdi. Bu cür prinsiplərin Yaxın Şərq kontekstinə uyğunlaşdırılması, regionda konfliktlərin qarşısının alınması və ümumi təhlükəsizliyin təmin edilməsi üçün əsaslı bir çərçivə təmin edə bilər. Bu yanaşma, etimadın yoxluğunda belə, tərəflərin ortaq maraqlarını müəyyən etməyə və qarşılıqlı faydalı əməkdaşlıq sahələri tapmağa imkan verir. Məsələn, iqtisadi əməkdaşlıq , enerji təhlükəsizliyi və ya ekoloji problemlərin həlli kimi sahələr, siyasi gərginliklərə baxmayaraq, tərəfləri bir araya gətirə bilər. Nəticədə, Yaxın Şərq ölkələri üçün öz Helsinki Aktını yaratmaq, regionda davamlı sülh və inkişaf üçün yeni bir yol açmaq potensialına malikdir, etimadın yoxluğunda belə, konstruktiv münasibətlər qurmağa imkan verər.