ABŞ hökuməti nin Kuba nın “son Amerika siyasi tarixindəki ən əhəmiyyətli sarsıntıların” arxasında olduğu və liderlərinin “Amerika vətən təhlükəsizliyinə unikal təhlükə” yaratdığı barədə son iddiaları, altı aylıq ABŞ neft blokadası altında Havana da yaşayanlar üçün heyrətamiz vəhylər kimi qarşılanıb. Orada, hər küçə küncündə, çarəsiz insanlar yığılmamış zibil yığınları arasında yemək axtarır və ya 24 saatdan çox davam edən elektrik kəsintilərində evdə boğulurlar. Bazar ertəsi ABŞ Dövlət Departamenti tərəfindən dərc edilmiş imzasız 100 səhifəlik “Kuba: 21-ci Əsrin Kommunizminin Paytaxtı” hesabatı, Havana nı “ Corc Floyd iğtişaşlarından antifa-nın yüksəlişinə qədər Amerika kollec kampusları nda terror tərəfdarı fəallığın partlamasına” qədər hər şeydə günahlandırır. Bu, Kuba nın müttəfiqi Venesuela nın prezidenti Nikolas Maduro nun yanvarın 3-də qaçırılması ilə başlayan adanın hökumətini devirmək üçün maksimum təzyiq kampaniyasının sonuncu addımıdır. O vaxtdan bəri, Kuba neft blokadası , xarici müəssisələrə qarşı sanksiyalar və hərbi müdaxilə təhdidləri ilə iflic vəziyyətinə düşüb. Bu, həm də noyabr ayında keçiriləcək aralıq seçkilərdən əvvəl ABŞ solundakıları “başqa” etmək cəhdi kimi görünür. Hesabatda deyilir: “ Kuba nın Birləşmiş Ştatlar a hücumu heç vaxt, əsasən, iqtisadi siyasət və ya suverenlik, hətta müəyyən bir ərazinin mülkiyyəti ilə bağlı mübahisə olmayıb. Bu, qərb sivilizasiyasının özünə qarşı bir inqilab idi – qismən, qərbin uşaqlarını öz irslərinə qarşı çevirməyin yeni və məkrli metodu vasitəsilə aparılırdı.” Bunu oxuyan bir əylənən Kubalı dedi: “ Fidel bundan qürur duyardı.” Kubalı-Amerikalı Marko Rubio tərəfindən idarə olunan ABŞ Dövlət Departamenti müəllifin adını açıqlamaqdan imtina etdi, lakin bu, açıq-aydın öz tarixini bilən biridir. Hesabatda deyilir: “1959-cu ilin yanvarında Havana nı ələ keçirdikdən demək olar ki, dərhal sonra Kastro qonşu hökumətlərə qarşı silahlı hücumlar planlaşdırmağa başladı – təkcə həmin il Haiti , Dominikan Respublikası , Nikaragua və Panama ya qarşı ekspedisiyalar başlatdı.” Qeyd etmədiyi isə odur ki, Haiti o zaman təxminən 60.000 öz xalqını öldürən Fransua “Papa Dok” Düvalye tərəfindən idarə olunurdu; Dominikan Respublikası 20.000-35.000 Haitili ni öldürən “cəfəri qırğını”nı başladan Rafael Truxillo tərəfindən; və Nikaragua 50.000-ə qədər Nikaragualı nın qətlində günahlandırılan Somoza ailəsi tərəfindən idarə olunurdu. Hesabat yeni sübutlar təqdim etməsə də, irqə şübhəli bir vurğu var. Kuba kəşfiyyatı nın ABŞ qurumları na sızmaqda guya diqqətəlayiq uğuru “cazibədar latınlara” qarşı zəif nöqtəyə görə idi, 2002-ci ildə Miami Herald -a danışan bir kəşfiyyat zabitinin sözlərini sitat gətirir: “‘Biz latınlara polad dişli və slavyan aksentli insanlardan daha açıqıq.’” O, həmçinin Kuba nın işə götürdüyü casusların ideoloji bağlılığından şikayətlənir, eyni zamanda bir neçəsinin MKİ -nin Kastro nu öldürmək cəhdlərindən ilhamlandığını, nə də 1976-cı ildə 73 nəfərin ölümünə səbəb olan Cubana 455 reysinin bombalanmasını təşkil edən sürgünlər Luis Posada Karriles və Orlando Boş a ABŞ -ın sığınacaq verdiyini qeyd etmir. Ən təəccüblüsü, hesabat ABŞ -ın vətəndaş hüquqları və sosial islahatlar ətrafında uzun daxili mübarizəsini bir araya gətirir və onu xarici aktorların qüvvələri ilə “qərb sivilizasiyası” arasındakı bir döyüş kimi yenidən təqdim edir, Qara Panterlər kimi qruplar üzərində dayanır və bunu Kuba ya aid edir. Bir neçə qara inqilabçı adada sığınacaq tapsa da, ən məşhuru Nyu Cersi ştatı nın polis zabitinin qətlində başına 2 milyon dollar mükafat qoyulan Assata Şakur idi, təcrübə bəlkə də müəllifin təklif etdiyi qədər sui-qəsd xarakterli deyildi. Müsahibələrdə, adı çəkilən qaçqınlardan biri olan Nehanda Abiodun , siyasətinin və inqilabi qəzəbinin 1970-ci illərdə Nyu York da böyümək təcrübəsindən qaynaqlandığını, Kuba ya olan sevgidən deyil, hökumətinin sığınacaq müqabilində onu susdurmasına görə narazılıq duyduğunu söylədi. O, deyirdi ki, eniş zamanı baş verən ilk şey Kuba polisi tərəfindən irqi profilləşdirmə idi. Əgər o, yaxşı işləyən beynəlxalq sui-qəsdin bir hissəsi idisə, bu görünmürdü. Beş ildir ki, Kuba hökuməti 9.5 milyon əhalisini qidalandıra bilmir, onlar da böhranın əsas səbəbkarı kimi hökuməti günahlandırırlar. Lakin hesabat buna hazırdır: “ Kuba nın yoxsulluğunu zərərsizliklə səhv salmaq təhlükəni tamamilə yanlış anlamaqdır. Onun maddi zəifliyi heç vaxt təhlükəsinin ölçüsü olmayıb.” Hesabat belə nəticəyə gəlir: “Bu gün Kuba agentləri və əməliyyatçıları yüzlərlə cəbhə qruplarında, fəal təşkilatlarda, həmrəylik mərkəzlərində və ideoloji QHT və qeyri-kommersiya şəbəkələrində mövqe tutur. Bu qruplar kollektiv şəkildə müasir Amerika tarixi ndə düşmən xarici təsir üçün ən böyük, ən mürəkkəb və təhlükəli vektorlardan birini təmsil edir.” Hesabatın dərcindən əvvəl Kuba prezidenti Migel Dias-Kanel , ABŞ -ın “ Makkartizm in yeni və daha təhlükəli versiyasına” qurban getdiyini söylədi. Lakin bəlkə də daha sərt tənqid adının açıqlanmasını istəməyən bir Kubalı akademik dən gəldi: “Bu, Kuba dövlət mediası nın Birləşmiş Ştatlar haqqında yaza biləcəyi bir hesabat kimi oxunur.”