Son dövrlərdə CEO -ların və digər yüksək vəzifəli şəxslərin əməkhaqları ilə adi işçilərin əməkhaqları arasındakı fərq getdikcə daha çox müzakirə olunur. Bu fərq bəzi hallarda o qədər genişlənib ki, rəhbər işçilər orta işçinin qazancından yüzlərlə dəfə çox əməkhaqqı alırlar. Bu vəziyyət sərvət bərabərsizliyi ilə bağlı narahatlıqları artırır və ictimaiyyətdə, eləcə də korporativ idarəetmə dairələrində ciddi müzakirələrə səbəb olur. Məsələnin aktuallığı, xüsusilə iqtisadi qeyri-müəyyənlik dövrlərində daha da artır. Bu genişlənən əməkhaqqı fərqi , bəzi səhmdarlar arasında narazılığa səbəb olub. Onlar hesab edirlər ki, bu cür yüksək kompensasiya paketləri şirkətin uzunmüddətli maraqlarına xidmət etmir və şirkət dəyəri üçün risk yarada bilər. Nəticədə, bəzi səhmdarlar artıq bu məsələ ilə bağlı tədbirlər görməyə başlayıblar, məsələn, səsvermə hüquqlarından istifadə edərək rəhbər işçilərin əməkhaqqı siyasətinə təsir etməyə çalışırlar. Bu, korporativ məsuliyyət və şəffaflıq tələblərinin artdığını göstərir. Digər tərəfdən, bəzi ekspertlər və səhmdarlar iddia edirlər ki, yüksək əməkhaqqı paketləri ən istedadlı rəhbərləri cəlb etmək və saxlamaq üçün zəruridir. Onların fikrincə, bu cür stimullaşdırıcı ödənişlər şirkətin uğurlu fəaliyyəti və rəqabət qabiliyyəti üçün vacibdir. Bu yanaşma, idarəetmə heyətinin şirkətə gətirdiyi dəyərin yüksək əməkhaqqı ilə mütənasib olduğunu vurğulayır. Lakin bu arqument, sosial ədalət və əməkhaqqı bərabərliyi tərəfdarları tərəfindən tez-tez tənqid olunur. Bu mübahisə, kapital bazarlarında və əmək bazarında davam edən daha geniş bir müzakirənin bir hissəsidir. Məsələ, təkcə maliyyə göstəriciləri ilə deyil, həm də etik prinsiplər və ictimai qəbul ilə bağlıdır. Şirkətlər, səhmdarlar və işçilər arasında bu gərginlik, gələcəkdə korporativ idarəetmə modellərində və əməkhaqqı strukturlarında əhəmiyyətli dəyişikliklərə səbəb ola bilər.