Yeni Dehli : Bir vaxtlar Mairaj Ahmad Xan kriket çubuğu ilə böyük uğurlar qazanmaq arzusunda idi. Otuz ildən çox vaxt keçməsinə baxmayaraq, 50 yaşlı idmançı hələ də idman şöhrəti arxasınca qaçır – indi əlində möhkəm tutduğu ov tüfəngi ilə. Uttar Pradeş in Bulandshahr rayonundakı Khurja dan dünyanın müxtəlif atıcılıq poliqonlarına qədər, Mairajın səyahəti onu idman dünyasına ilk addım atdığı zaman təsəvvür edə bilməyəcəyi yerlərə aparıb. Aichi-Nagoya Asiya Oyunları nda o, atlı Shruti Vora dan sonra Hindistan kontingentinin ikinci ən yaşlı üzvü olacaq və dördüncü qitə oyunlarında yarışacaq. Lakin atıcılıq heç vaxt onun taleyi olmamalı idi. Mairaj xatırlayır: “Hər şey 1994-cü ildə kriket oynayarkən başladı.” Solaxay, adətən 3-cü yerdə çıxış edən yuxarı sıradakı vuran, 1996-cı ildə Jamia Millia Islamia ya qoşulmazdan əvvəl Uttar Pradeş i CK Nayudu və Vinoo Mankad Trophy yarışlarında təmsil edib. O, universitetlərarası kriket oynayıb və Vizzy Trophy də də iştirak edib. Universitet komanda yoldaşları arasında gənc Virender Sehwag da var idi. Mairaj xatırlayır: “Mən Sehwag ilə oynamışam və onunla çox məşq etmişəm. O, bizimlə cəmi bir oyun oynadı, çünki həmin il Hindistan üçün oynamağa getdi.” Lakin kriket onun ehtirası olsa da, atıcılıq yavaş-yavaş onu özünə çəkməyə başlamışdı. Silahlar Mairaja yad deyildi. O deyir ki, ailəsi zamindar idi və həmişə odlu silahlar saxlayırdı. Gənc yaşlarında o, həmçinin pnevmatik tüfəng və .22 kalibrli tüfəng atıcılığını sınamış, hətta Bulandshahr da rayon səviyyəli üç mövqeli yarışda iştirak etmiş və 30 rupia mükafat qazanmışdı. O, gülərək dedi: “Həmin pulla kriket çubuğu aldım.” Dehli yə köçdükdən sonra tale onu fərqli bir idman yoluna yönəltdi. Mairaj tez-tez həftə sonlarını Hindistan Hərbi Hava Qüvvələri ndə Qrup Kapitanı və Hərbi Hava Qüvvələri İdman Nəzarət Şurası nın yüksək rütbəli zabiti olan əmisi oğlu ilə keçirirdi. Bir gün o, əmisi oğlunun silahını təmizlədiyini gördü. “Ondan hara getdiyini soruşdum. Dedi ki, Dehli poliqonunda yarış var...” ... Karni Singh Atıcılıq Poliqonu nda Milli Çempionat . O dedi: “Beləliklə, maraqdan ora getdim.” Gördükləri onu heyran etdi. Poliqon Hindistan ın aparıcı atıcıları, o cümlədən Asiya Oyunları nın ov tüfəngi üzrə qızıl medalçısı Raja Randhir Singh , olimpiyaçı Gurbir Singh – keçmiş trap dünya çempionu Manavjit Singh Sandhu nun atası – və idmanda görkəmli fiqur olan Zorawar Singh Sandhu nun atası ilə dolu idi. O deyir: “İdman məni çox heyran etdi.” Bir il sonra özünün yarışmaq ideyası daha da möhkəmləndi. 1995-ci ildə Mairajın ailəsi Pragati Maidan da, indiki Bharat Mandapam da, iki köşklə birlikdə 'Hamari Gali' adlı kabab satış məntəqəsi ilə restoran işlədirdi. Bir gün bəzi qohumlar atıcılıq üzrə Milli Çempionat dan əvvəlki yarışdan qayıtdıqdan sonra restorana gəldilər. Onlar mənə yarışdıqlarını və ixtisaslaşdıqlarını dedilər. Mən qərar verdim ki, gələn ildən mən də yarışacağam. Beləliklə, onlar mənim adımı yazdılar. Növbəti bir neçə il ərzində Mairaj həm trap, həm də skeetlə məşğul oldu. Sonra hər şeyi dəyişdirən an gəldi. 1999-cu ildə Çennai də keçirilən yarışda Mairaj özünü skeet atışında Ronjan Sodhi ilə qarşı-qarşıya tapdı. Ronjan Sodhi daha sonra ikiqat trapda Asiya Oyunları nın qızıl medalını qazanacaq və nüfuzlu Khel Ratna mükafatını alacaqdı. “Mən ilk ikiqat atışları qaçırdım. Düşündüm ki, o ( Ronjan ) qalib gələcək. Amma o da hər iki hədəfini vura bilmədi. Növbəti raundda mən qalib gəldim.” Bu qələbə məsələni həll etdi. “Bundan sonra skeet mənim həyatım oldu. Mən bir daha trap tüfəngini əlimə almadım və 1999-cu ildə tamamilə skeetə keçdim.” Bu qərar onun həyatını dəyişdirdi. 2016-cı il Rio Olimpiadası nda ov tüfəngi skeet növündə Olimpiya Oyunları na vəsiqə qazanan ilk Hindistan lı idmançı olan Mairaj dedi: “Bu gün nəyə sahibəmsə, skeet sayəsindədir. Adım, şöhrətim.” İdman onu iki Olimpiya Oyunları na apardı və ona qızıl və gümüş daxil olmaqla Dünya Kuboku medalları qazandırdı. Lakin bu səyahət uğursuzluqlarla – və hər hansı uzun idman karyerası kimi, ürək ağrıları ilə də müşayiət olundu. Mairaj 2018-ci ildə Cakarta da və 2022-ci ildə Hangzhou da keçirilən Asiya Oyunları nı az fərqlə qaçırdı. “Mən çox məyus oldum.” “Yeri az fərqlə itirdim.” İndi, bu uğursuzluqlardan sonra, o, qitə səhnəsinə qayıdır. Onun ilk Asiya Oyunları nda iştirakı 2006-cı ildə Doha da oldu. 2014-cü ildə İncheon da medala çox yaxınlaşdı, finalda beşinci oldu. Lakin 50 yaşında o, özünü gözləntilərlə yükləməkdən imtina edir. O, gülərək dedi: “Mən sadəcə yeni bir atıcı kimi gedirəm.” Böyük bir bəyanat yoxdur, yalnız sakit bir inam var. “İnşallah. Mən həmişə ona inanıram.” Bəlkə də heç nə Mairajın qeyri-adi uzunömürlülüyünü onunla Hindistan ın Asiya Oyunları kontingentinin ən gənc üzvü, yeniyetmə kriket sensasiyası Vaibhav Sooryavanshi arasındakı 35 illik yaş fərqindən daha yaxşı əks etdirmir. Mairaj dedi: “Mən atıcılığa başlayanda o ( Sooryavanshi ) təxminən o vaxt doğulmuş olardı.” Müqayisə demək olar ki, poetikdir. Sooryavanshi Mairajın bir vaxtlar arzuladığı yolu izləyir – özünü göstərməyə çalışan gənc bir kriketçi. Bəs veteranın yeniyetmə üçün bir məsləhəti varmı? “Əlli yeni iyirmidir, bilirsiniz. Onun gəncliyi var, amma mənim təcrübəm var,” Mairaj gülərək dedi. Sonra bəlkə də onun bütün səyahətini hər şeydən daha yaxşı ümumiləşdirən cümlə gəlir: “Unke andar josh hai aur mere andar hosh hai” (Onun ehtirası var. Mənim isə müdrikliyim var). Və otuz il, iki Olimpiya Oyunları , dörd Asiya Oyunları və 30 rupia ya alınan kriket çubuğu ilə başlayan idman səyahətindən sonra veteran atıcı hələ də növbəti hədəfin arxasınca qaçır.