Sovet İttifaqı, Norveçlə sərhədinə yaxın sənayeləşmiş bir bölgədə, 20 il ərzində Yerə 7.6 mil (təxminən 12 kilometr) dərinliyə qazaraq, Kola Superdərin Quyusu layihəsini həyata keçirdi. Bu, Yer üzündə indiyə qədər qazılmış ən dərin quyu olaraq qalır. Layihənin əsas məqsədi Yer qabığının tərkibini, geoloji quruluşunu və mantiyaya keçid zonasını birbaşa öyrənmək idi. Bu cür dərinliklərə enmək, elm adamlarına planetimizin daxili prosesləri haqqında misilsiz məlumatlar əldə etməyə imkan verəcəkdi. Layihə 1992-ci ildə, gözlənilməz çətinliklər səbəbindən dayandırıldı. Qazma prosesi zamanı qarşılaşılan ən böyük maneələrdən biri, gözləniləndən daha yüksək temperaturlar idi. Bu yüksək temperaturlar, qayanın axmasına səbəb oldu ki, bu da qazma avadanlıqlarının işini çətinləşdirdi və irəliləyişi ləngitdi. Mühəndislər və geoloqlar, bu şəraitdə işləmək üçün yeni texnologiyalar və üsullar inkişaf etdirməli oldular. Layihənin dayandırılmasına baxmayaraq, Kola Superdərin Quyusu, geofizika və geologiya sahəsində əhəmiyyətli elmi kəşflərə yol açdı. O, Yer qabığının dərinliklərindəki temperatur rejimi və təzyiq şəraiti haqqında mövcud nəzəriyyələri yenidən nəzərdən keçirməyə məcbur etdi. Bu layihə, həmçinin, dərin qazma texnologiyaları sahəsində böyük irəliləyişlərə səbəb oldu. Əldə edilən məlumatlar, Yer qabığının seismik aktivliyi , mineral tərkibi və tektonik plitələrin hərəkəti haqqında yeni anlayışlar verdi. Kola Superdərin Quyusu, insanlığın Yer planetinin dərinliklərini anlamaq cəhdində bir simvol olaraq qalır və gələcək elmi tədqiqatlar üçün dəyərli bir miras təşkil edir. Onun təcrübəsi, gələcək dərin Yer tədqiqatları üçün əvəzsiz dərslər verdi.