İranda davam edən müharibə və göndərmə məhdudiyyətləri ölkədə dərman çatışmazlığını daha da dərinləşdirir. Bu vəziyyət, xüsusilə xroniki xəstəlikləri olan insanlar üçün ciddi problemlər yaradır. Tehran sakini Əli Möhsəni üçün ABŞ-İsrail müharibəsinin təsiri raket mənzilləri və ya döyüş xəritələri ilə deyil, 74 yaşlı anasının hər gün ehtiyac duyduğu insulin qələmləri ilə ölçülür. Münaqişədən əvvəl, o bildirir ki, beş ədəd insulin qələmi demək olar ki, hər aptekdə tapıla bilərdi, lakin o vaxtdan bəri qiymət üç dəfədən çox artıb, tədarük isə o qədər azalıb ki, bəzən onları tapmaq üçün bir neçə aptekə baş çəkməli olur. Bu vəziyyət, ölkənin səhiyyə sektoru üzərindəki təzyiqi artırır və əczaçılıq məhsullarının tədarük zəncirindəki zəiflikləri üzə çıxarır. Bu humanitar böhran , müharibənin birbaşa nəticəsi olaraq ortaya çıxan iqtisadi sanksiyalar və göndərmə məhdudiyyətləri ilə daha da ağırlaşır. Dərmanların idxalı üçün lazım olan valyuta məhdudiyyətləri və beynəlxalq bankçılıq əməliyyatlarındakı çətinliklər, İrana dərman gətirilməsini çətinləşdirir. Nəticədə, dərman qiymətləri kəskin şəkildə artır, bu da əhalinin böyük bir hissəsi üçün əlçatmaz hala gəlir. Əli Möhsəni vurğulayır ki, anası sadəcə olaraq dərman qəbulunu dayandıra bilməz, bu da onun kimi minlərlə insanın üzləşdiyi çətin vəziyyəti əks etdirir. Bu vəziyyət, İranın daxili bazarına və xarici ticarət əlaqələrinə ciddi təsir göstərir. Dərman çatışmazlığı, yalnız insulin kimi həyati əhəmiyyətli dərmanlarla məhdudlaşmır, həm də digər tibbi ləvazimatlar və əsas dərmanlar üçün də müşahidə olunur. Bu, ölkənin ictimai səhiyyə sisteminin dayanıqlığını sınağa çəkir və beynəlxalq ictimaiyyətin diqqətini bu humanitar məsələyə yönəltməsinə səbəb olur. Mövcud vəziyyət, münaqişələrin mülki əhaliyə necə təsir etdiyinin bariz nümunəsidir və dərman təhlükəsizliyinin vacibliyini bir daha vurğulayır.