Şərqi Asiya regionu, Yaponiya, Cənubi Koreya və Tayvan kimi ölkələrdə sürətlə qocalan əhali ilə əlaqədar ciddi demoqrafik problemlərlə üzləşir. Bu vəziyyət, xüsusilə dəfn yerlərinin kəskin çatışmazlığı ilə birləşərək, yeni və gəlirli bir bazarın yaranmasına səbəb olub. Bu yeni bazar, süni intellekt (AI) texnologiyalarından istifadə edərək sevdiklərimizlə vidalaşma prosesini dəyişdirir. Texnologiya, itirilmiş yaxınları rəqəmsal formada 'həyata qaytarmaq' üçün innovativ həllər təklif edir. Bu yeni texnoloji həllər arasında AI avatarları və DNT daş-qaşları kimi məhsullar yer alır. AI avatarları, vəfat etmiş şəxslərin səsini, görünüşünü və hətta şəxsiyyət xüsusiyyətlərini təqlid edərək, ailə üzvlərinə onlarla rəqəmsal olaraq 'ünsiyyət qurma' imkanı verir. DNT daş-qaşları isə, vəfat etmiş şəxsin DNT-sindən istifadə edərək xüsusi xatirə əşyaları yaratmağa imkan verir. Bu cür xidmətlər, yas prosesi zamanı insanlara təsəlli vermək məqsədi daşıyır. Lakin bu yeni yanaşma, həm də bəzi etik və psixoloji suallar doğurur. Texnologiyanın yas tutma prosesinə necə təsir edəcəyi – yəni kədəri sağaltmağa kömək edəcəyi, yoxsa mane olacağı – müzakirə mövzusudur. Bəziləri bu texnologiyaların emosional bağlılığı qorumaq üçün faydalı olduğunu düşünür, digərləri isə bunun gerçəklikdən qaçış və ya yasın təbii gedişatını pozmaq riski daşıdığını iddia edir. 101 East proqramı, bu yeni texnologiyaların sevdiklərimizlə vidalaşmağımızı necə dəyişdirdiyini araşdırır. Bu inkişaflar, ölüm sənayesi və xatirə xidmətləri sahəsində əhəmiyyətli bir dəyişikliyi əks etdirir. Rəqəmsal ölümsüzlük konsepsiyası, demoqrafik dəyişikliklər və məkan çatışmazlığı ilə birləşərək, Şərqi Asiyada yeni bir iqtisadi niş yaradır. Bu, həm texnoloji innovasiya , həm də sosial adaptasiya baxımından maraqlı bir dövrün başlanğıcıdır.