Hindistanın şəhərləri təmizliyi və ictimai məkanların nizamlanmasını prioritetləşdirdikcə, ölkənin küçə yeməyi satıcıları çətin bir vəziyyətlə qarşılaşırlar. Şəhər rəhbərlikləri səkiləri geri qaytarmaq və daha gigiyenik mühit yaratmaq üçün səylərini artırır, bu da minlərlə küçə yeməyi biznesi üçün ciddi nəticələrə səbəb olur. Bu təzyiqlər, bir tərəfdən şəhərlərin estetik görünüşünü və sanitariya standartlarını yaxşılaşdırsa da, digər tərəfdən bu satıcıların gəlir mənbəyi və mövcudluğu üçün böyük problemlər yaradır. Əsas problem ondadır ki, bu satıcılar üçün təyin olunmuş satış sahələri , əsas infrastruktur (su, tualet, zibil qutuları kimi) və ardıcıl tənzimləmə mexanizmləri yoxdur. Bu çatışmazlıqlar, onların qanuni fəaliyyət göstərməsini çətinləşdirir və bir çoxunu qeyri-rəsmi iqtisadiyyat a doğru itələyir. Nəticədə, bu kiçik bizneslər daha çox risk altında qalır, onların əmək hüquqları və sosial müdafiə si zəifləyir. Bu vəziyyət, Hindistanın şəhər planlaması nda mühüm bir boşluğu ortaya qoyur. Mumbaydan Sinqapura qədər bir çox şəhər, gigiyena standartları , əlçatanlıq , yaşayış vasitələri və şəhər planlaması arasında tarazlıq yaratmaq kimi oxşar problemlərlə üzləşir. Bu, sadəcə bir təmizlik məsələsi deyil, həm də milyonlarla insanın iqtisadi rifahı və şəhər mədəniyyəti nin ayrılmaz hissəsi olan küçə yeməyi ənənəsinin gələcəyi ilə bağlıdır. Hökumətlər və yerli idarəetmələr, bu satıcıların ehtiyaclarını nəzərə alan və onların fəaliyyətini dəstəkləyən davamlı həllər tapmaq üçün çalışmalıdırlar ki, həm şəhərlər təmiz qalsın, həm də bu mikro-sahibkarlar öz dolanışıqlarını təmin edə bilsinlər.