Avropada mərkəzçi siyasi partiyalar və hökumətlər uzun müddətdir ki, sərt qənaət siyasəti (austerity measures) tətbiq etməklə tanınırlar. Bu siyasətlər, əsasən, dövlət xərclərinin azaldılması, ictimai xidmətlərə ayrılan vəsaitlərin kəsilməsi və vergi artımları kimi tədbirləri əhatə edir. Mərkəzçilər bu yanaşmanın büdcə intizamını təmin etmək və dövlət borcunu azaltmaq üçün zəruri olduğunu iddia edirdilər. Lakin, son dövrlərdə bu siyasətlərin Avropa cəmiyyətlərinə vurduğu zərər daha aydın şəkildə görünməyə başlayıb. Bir çox tənqidçi, bu iqtisadi siyasətlərin sosial bərabərsizliyi artırdığını və əhalinin müəyyən təbəqələrinin həyat səviyyəsini pisləşdirdiyini vurğulayır. Bu qənaət tədbirləri nəticəsində, Avropanın bir çox ölkəsində ictimai səhiyyə , təhsil və sosial müdafiə sistemlərində ciddi problemlər yaranıb. İşsizlik səviyyəsinin artması və gəlir fərqlərinin dərinləşməsi cəmiyyətdə narazılığın artmasına səbəb olub. Bu vəziyyət, mərkəzçi partiyaların siyasi nüfuzuna mənfi təsir göstərmiş və onların seçkilərdəki mövqelərini zəiflətmişdir. Bir çox ekspert, mərkəzçilərin bu ekstremist qənaət yanaşmasının , siyasi spektrin kənarında yerləşən partiyaların yüksəlişinə zəmin yaratdığını iddia edir. Nəticədə, Avropanın siyasi mənzərəsində əhəmiyyətli dəyişikliklər müşahidə olunur. Mərkəzçi partiyaların seçici dəstəyinin azalması, onların uzun müddət davam edən siyasi hegemonluğunun sona çatdığını göstərir. Bu, Avropa siyasətində yeni bir dövrün başlanğıcı ola bilər ki, burada sosial ədalət və inklüziv iqtisadi inkişaf məsələləri daha çox diqqət mərkəzində olacaq. Mərkəzçilərin sərt qənaət siyasətinə kor-koranə bağlılığı, nəticədə onların özlərinə qarşı işləmiş və Avropa cəmiyyətlərində dərin izlər buraxmışdır.