Birləşmiş Millətlər Təşkilatının Qaçqınlar üzrə Agentliyi (UNHCR) və ABŞ arasında münasibətlər, agentliyin yeni rəhbər müavini Tressa Rae Finerty-nin təyin edilməsi ilə əlaqədar olaraq gərginləşib. Diplomatların bildirdiyinə görə, ABŞ Finerty ilə əməkdaşlığı bloklayır, bu da onun ABŞ rəsmiləri ilə işləmək üçün xüsusi imtina (waiver) almaq məcburiyyətində qalmasına səbəb olub. Bu vəziyyət, Tramp administrasiyasının üstünlük verdiyi namizəd Simon Hankinson əvəzinə Finerty-nin bu vəzifəyə təyin edilməsindən sonra yaranıb. Bu hadisə, beynəlxalq təşkilatlar və əsas donor ölkələr arasında yaranan siyasi gərginliklərin bir nümunəsidir. Bu təyinatla bağlı yaranan fikir ayrılıqları, UNHCR-in onsuz da ciddi maliyyə problemləri ilə üzləşdiyi bir vaxta təsadüf edir. ABŞ-ın agentliyə verdiyi töhfələr əhəmiyyətli dərəcədə azaldılıb, bu da qaçqınlara göstərilən yardımların həcminə birbaşa təsir edir. ABŞ ənənəvi olaraq UNHCR-in ən böyük donorlarından biri olub və onun dəstəyinin azalması agentliyin qlobal miqyasda fəaliyyət göstərmək qabiliyyətini ciddi şəkildə məhdudlaşdırır. Bu vəziyyət, qaçqın böhranlarının idarə edilməsində beynəlxalq əməkdaşlığın vacibliyini bir daha vurğulayır. Tressa Rae Finerty-nin ABŞ rəsmiləri ilə əlaqə qurmaq üçün xüsusi icazə axtarması, diplomatik kanallarda yaranan maneələrin miqyasını göstərir. Bu cür bürokratik əngəllər , qlobal humanitar məsələlərin həllində gecikmələrə səbəb ola bilər. ABŞ-ın bu mövqeyi, beynəlxalq təşkilatların müstəqilliyinə və onların rəhbərliyinin seçilmə prosesinə təsir etmək cəhdi kimi şərh edilə bilər. Bu hadisə, diplomatik münasibətlərin və beynəlxalq əməkdaşlığın mürəkkəbliyini bir daha ortaya qoyur və gələcəkdə oxşar vəziyyətlərin yaranma ehtimalını artırır. Bu vəziyyət, həmçinin, beynəlxalq təşkilatların idarəetmə strukturları və donor ölkələrin bu strukturlara təsiri ilə bağlı daha geniş müzakirələrə yol açır. UNHCR kimi təşkilatlar, qlobal miqyasda humanitar yardımı təmin etmək üçün sabit və proqnozlaşdırıla bilən maliyyələşdirməyə ehtiyac duyurlar. ABŞ-ın bu addımı, digər donor ölkələr üçün də bir siqnal ola bilər və beynəlxalq humanitar səylərin gələcəyi ilə bağlı narahatlıqları artırır. Bu, humanitar diplomatiyanın və beynəlxalq maliyyələşdirmənin kritik əhəmiyyətini bir daha vurğulayır.