ABŞ Senatı, artan tənqidlərə baxmayaraq, İranla bağlı Müharibə Səlahiyyətləri Qətnaməsini qəbul etməkdə bir daha uğursuzluğa düçar oldu. Bu qətnamə, ABŞ-ın İranla hərbi əməliyyatlara başlaması üçün Konqresin icazəsini tələb edən bir addım idi. Qətnamənin qəbul edilməməsi, ölkənin xarici siyasətində Konqresin roluna dair davam edən müzakirələri bir daha gündəmə gətirdi. Xüsusilə, hərbi müdaxilə səlahiyyətlərinin icraedici orqan və qanunverici orqan arasında necə bölüşdürülməsi məsələsi ətrafında fikir ayrılıqları davam edir. Səsvermə zamanı dörd Respublikaçı senator demək olar ki, bütün Demokratlarla birlikdə qətnamənin lehinə səs verdi. Bu, partiyalararası dəstəyin müəyyən dərəcədə mövcud olduğunu göstərsə də, qətnamənin qəbulu üçün kifayət etmədi. Qətnamənin əsas məqsədi, Prezidentin İranla bağlı hər hansı bir hərbi əməliyyata başlamazdan əvvəl Konqresin rəsmi icazəsini almasını təmin etmək idi. Bu cür qətnamələr, müharibə səlahiyyətləri ilə bağlı Konstitusiya müddəalarını gücləndirmək və icraedici orqanın səlahiyyətlərini məhdudlaşdırmaq üçün nəzərdə tutulur. Qətnamənin qəbul edilməməsi, ABŞ-ın İranla münasibətlərində gələcək addımların necə atılacağı ilə bağlı qeyri-müəyyənliyi artırır. Tənqidçilər, Konqresin bu cür mühüm qərarlarda daha fəal rol oynamasının vacibliyini vurğulayırlar. Onlar hesab edirlər ki, hərbi əməliyyatlar üçün icraedici orqana geniş səlahiyyətlər verilməsi, ölkəni gözlənilməz münaqişələrə sürükləyə bilər. Bu hadisə, ABŞ-ın xarici siyasətində Konqresin nəzarət mexanizmlərinin effektivliyi haqqında geniş müzakirələrə səbəb olmaqdadır. Bu səsvermə, həmçinin ABŞ-ın Yaxın Şərq siyasətindəki gərginliyi və daxili siyasi parçalanmaları əks etdirir. İranla bağlı siyasət, həm milli təhlükəsizlik, həm də beynəlxalq münasibətlər baxımından mürəkkəb bir mövzudur. Senatın bu qətnaməni qəbul edə bilməməsi, gələcəkdə İranla bağlı hər hansı bir hərbi eskalasiya riskini azaltmaq üçün Konqresin səylərinin qarşısında duran çətinlikləri bir daha nümayiş etdirir. Bu, qanunvericilik prosesinin mürəkkəbliyini və siyasi konsensusun əldə edilməsinin çətinliyini göstərir.