Peter Harrell-in fikrincə, ABŞ və Çin arasında son görüşlərdə əsaslı nəticələrin əldə olunmaması gözlənilən bir vəziyyət idi. O vurğulayır ki, bu münasibətlərdə əsas məsələ hansı ölkənin digərinə nisbətən daha üstün mövqeyə sahib olması deyil, hər iki tərəfin əhəmiyyətli təsir rıçaqlarına malik olmasıdır. ABŞ-ın təsir imkanları tariflərdən , ixrac nəzarətindən , yarımkeçiricilərdən , dolların qlobal rolundan və süni intellekt texnologiyasından qaynaqlanır. Çin isə öz növbəsində nadir torpaq elementləri , xüsusi kimyəvi maddələr və geniş istehsal miqyası ilə əhəmiyyətli təsir gücünə malikdir. Harrell qeyd edir ki, bu qarşılıqlı təsir və hər iki ölkənin bir-birinə qarşı istifadə edə biləcəyi iqtisadi alətlər son dövrlərdə “strateji sabitliyə” verilən önəmi izah edir. Bu vəziyyət həm ABŞ, həm də Çinin hazırda gərginliyi azaltmaq istəyinin səbəbidir. Hər iki tərəf bir-birindən asılılığı azaltmaq üçün çalışarkən, münasibətlərdə müəyyən bir sakitlik dövrü yaratmağa maraqlıdır. Bu dinamika, qlobal ticarət siyasəti və geosiyasi münasibətlər üçün mühüm nəticələrə malikdir. Hər iki ölkənin öz iqtisadi maraqlarını qorumaq və eyni zamanda potensial riskləri minimuma endirmək cəhdləri, beynəlxalq bazarlarda da müəyyən qeyri-müəyyənlik yaradır. Bu, həmçinin təchizat zəncirlərinin diversifikasiyası və texnoloji müstəqillik kimi məsələləri ön plana çıxarır.