Övladların universitetə getməsi valideynlər üçün həyatın əhəmiyyətli və emosional bir mərhələsidir. Bu dövr valideynlərin övladları ilə münasibətlərində yeni bir uyğunlaşma dövrü tələb edir. Bir çox valideyn üçün bu, övladlarının müstəqil həyata qədəm qoyması ilə bağlı qürur hissi ilə yanaşı, həm də boşluq və narahatlıq hissləri ilə müşayiət olunur. Bu keçid dövründə valideynlərin övladlarını sərbəst buraxmağı öyrənməsi, həm özlərinin, həm də övladlarının bu yeni mərhələyə daha asan adaptasiya olmasına kömək edir. Bu “çətin uyğunlaşma” dövründə valideynlər üçün ən vacib addımlardan biri, övladlarının öz həyatlarını qurmalarına imkan verməkdir. Bu, onların qərarlarına hörmət etmək, müstəqilliklərini təşviq etmək və yalnız ehtiyac duyulduqda dəstək vermək deməkdir. Həddindən artıq müdaxilə və ya nəzarət cəhdləri həm valideyn-övlad münasibətlərinə zərər verə bilər, həm də övladın şəxsi inkişafına mane ola bilər. Valideynlər bu dövrdə özləri üçün yeni məşğuliyyətlər taparaq və ya köhnə hobbilərinə qayıdaraq bu boşluğu doldura bilərlər. Universitetə gedən övladlar üçün də bu, böyük bir həyat dəyişikliyidir . Onlar yeni bir mühitə, yeni insanlara və yeni təhsil sisteminə uyğunlaşmaq məcburiyyətində qalırlar. Valideynlərin bu dövrdə övladlarına göstərəcəyi emosional dəstək və anlayış çox vacibdir. Onlarla açıq ünsiyyət qurmaq, onların narahatlıqlarını dinləmək və onlara güvəndiyinizi bildirmək, övladların bu çətin dövrü daha asan keçməsinə kömək edəcəkdir. Bu, həmçinin övladların özlərinə inamını artıracaq və onların müstəqil qərar qəbul etmə bacarıqlarını gücləndirəcəkdir. Nəticə etibarilə, övladların universitetə getməsi həm valideynlər, həm də övladlar üçün böyük bir keçid mərhələsidir . Bu dövrdə qarşılıqlı anlaşma, açıq ünsiyyət və bir-birinə dəstək olmaq, bu emosional prosesin öhdəsindən gəlmək üçün əsas amillərdir. Valideynlərin övladlarını sərbəst buraxmağı öyrənməsi və onların müstəqilliyini təşviq etməsi, hər iki tərəfin bu yeni həyat mərhələsinə uğurla adaptasiya olmasına kömək edəcəkdir.