Passiv investisiya, investorların bazar indekslərini , məsələn, S&P 500 kimi geniş bazarı təqlid edən fondlara və ya birjada ticarət olunan fondlara (ETF) pul yatırması strategiyasıdır. Bu yanaşmada məqsəd, fərdi səhmləri seçmək və ya bazarı üstələməyə çalışmaq əvəzinə, bazarın ümumi performansını əks etdirməkdir. Passiv fondlar adətən müəyyən bir indeksin tərkib hissələrini eyni nisbətdə saxlayır, bu da onların idarəetmə xərclərini aktiv idarə olunan fondlara nisbətən daha aşağı edir. Bu strategiya, uzunmüddətli dövrdə bazarın artımından faydalanmaq istəyən investorlar üçün cəlbedici ola bilər. Aktiv investisiya isə fond menecerlərinin və ya investorların bazarı üstələmək məqsədilə fərdi qiymətli kağızları fəal şəkildə seçməsi, alması və satmasıdır. Aktiv idarə olunan fondlar, bazarın hərəkətlərini proqnozlaşdırmağa və ya dəyərindən aşağı qiymətləndirilmiş səhmləri tapmağa çalışan təcrübəli analitiklərin və menecerlərin təhlillərinə əsaslanır. Bu yanaşma potensial olaraq daha yüksək gəlirlər vəd etsə də, eyni zamanda daha yüksək risk və əməliyyat xərcləri ilə müşayiət olunur. Aktiv fondların idarəetmə haqları, tədqiqat xərcləri və tez-tez ticarət nəticəsində yaranan komissiya haqları passiv fondlardan daha yüksək olur. Passiv investisiyanın əsas üstünlüklərindən biri onun sadəliyi və aşağı xərcləridir. İnvestorlar fərdi səhmləri təhlil etmək və ya bazarın vaxtını təyin etmək üçün çox vaxt sərf etmək məcburiyyətində qalmırlar. Bunun əvəzinə, onlar geniş bazar diversifikasiyası əldə edir və bazarın ümumi artımından faydalanırlar. Aktiv investisiya isə daha çox tədqiqat, təhlil və qərar qəbul etməyi tələb edir, lakin uğurlu olduğu təqdirdə bazardan daha yüksək gəlir əldə etmək imkanı verir. Hər iki yanaşmanın özünəməxsus üstünlükləri və çatışmazlıqları var və investorun risk tolerantlığına , investisiya məqsədlərinə və vaxt üfüqünə uyğun olaraq seçilməlidir.