Süni intellekt (Sİ) sənayesində fəaliyyət göstərən şirkətlər, enerji sektorunda geniş yayılmış riskli bir müqavilə modelini – "götür və ya ödə" (take-or-pay) müqavilələrini tətbiq etməyə başlayıblar. Bu yanaşma, müştərilərin müəyyən bir xidmət və ya məhsul üçün, hətta onu istifadə etməsələr belə, ödəniş etməsini tələb edir. Bu cür müqavilələr adətən sabit bir başlanğıc tarixinə malikdir və müştərilər üçün müəyyən öhdəliklər yaradır. Enerji sektorunda bu müqavilələr, məsələn, qaz və ya neft tədarükündə istifadə olunur ki, bu da təchizatçıların investisiyalarını qorumağa və sabit gəlir əldə etməyə kömək edir. Sİ şirkətlərinin bu modeli mənimsəməsi, onların böyük infrastruktur xərclərini və araşdırma və inkişaf (R&D) sərmayələrini qarşılamaq məqsədi daşıya bilər. Bu, xüsusilə Sİ modellərinin hazırlanması və tətbiqi üçün tələb olunan yüksək hesablama gücü və digər resurslar nəzərə alındıqda əhəmiyyət kəsb edir. Lakin, bu model Sİ müştəriləri üçün müəyyən risklər yaradır. Müştərilər, Sİ xidmətlərinin və ya məhsullarının gözlənilən faydasını əldə etmədikləri və ya istifadə ehtiyacları azaldığı təqdirdə belə, maliyyə öhdəliklərini yerinə yetirməli olacaqlar. Bu, xüsusilə Sİ texnologiyalarının sürətli inkişafı və bazarın dinamik dəyişiklikləri fonunda müştərilər üçün uzunmüddətli öhdəliklərin riskini artırır. Bu cür müqavilə şərtləri , Sİ bazarında rəqabət mühitinə və müştəri məmnuniyyətinə təsir göstərə bilər.