Queen Mary London Universitetinin İspan, Mədəniyyət və Miqrasiya Araşdırmaları üzrə professoru Parvati Nair, Böyük Britaniya və Fransa arasında əldə olunan miqrasiya sazişini Brexit sonrası dövrdə iki ölkə arasındakı daha geniş münasibətlərin kiçik, lakin əhəmiyyətli bir hissəsi kimi şərh edir. O qeyd edir ki, bu sazişdə miqrasiya məsələləri diplomatiya, təhlükəsizlik, kəşfiyyat və nəzarət kimi sahələrlə sıx şəkildə əlaqələndirilir. Nair, bu sxemin mürəkkəb insan reallığını sadəcə rəqəmlərə və çəkindirmə tədbirlərinə endirmək riskini daşıdığını, eyni zamanda siyasi və ya iqtisadi qaçqın ola biləcək insanların çətin vəziyyətini kölgədə qoyduğunu vurğulayır. Bir çox insanın münaqişələrdən, məcburi köçkünlükdən və travmatik təcrübələrdən qaçaraq bu səyahətlərə çıxdığını, lakin ictimai müzakirələrdə onların tez-tez "miqrant" kateqoriyasına salındığını və miqrasiyanın özünün bir problem və təhlükə kimi qəbul edildiyini bildirir. Beləliklə, əsas sual insan hərəkətliliyi ətrafında hansı siyasi və etik çərçivənin yaradılması ilə bağlıdır. Professor Nair hesab edir ki, hökumətlər köçkünlüyə səbəb olan münaqişələrə, iqlim fəlakətlərinə və tarixi bərabərsizliklərə diqqət yetirməli, eyni zamanda insanların hərəkəti üçün təhlükəsiz və qanuni yollar yaratmalıdırlar. Bu, həmçinin daha çox hesabatlılıq və şəffaflıq , sərhədlərin hərbiləşdirilməsi və hərəkətliliyin kriminallaşdırılması məsələlərinə yenidən baxılması, eləcə də miqrasiyanın ictimai və media diskursunda təmsil olunma tərzində daha fundamental bir dəyişiklik tələb edir. İnsanlar həmişə hərəkətdə olublar və miqrasiya baş verdiyi cəmiyyətləri dərindən zənginləşdirə bilər. Nair, miqrasiyanın cəmiyyətlərə verdiyi töhfələri qeyd edərək, insanların hərəkətliliyinin tarixi bir fakt olduğunu vurğulayır. O, miqrasiyanın qəbul edildiyi cəmiyyətlərə müsbət təsir göstərə biləcəyini və müxtəlifliyi artırdığını bildirir. Əsas çətinlik, həm milli suverenliyi , həm də insan ləyaqətini tanıyan sistemlər qurmaqdan ibarətdir. Bu, miqrasiya siyasətlərinin hazırlanmasında həm dövlətlərin maraqlarını, həm də miqrantların hüquqlarını nəzərə alan balanslı bir yanaşmanın vacibliyini göstərir. Professor Nair-in fikrincə, mövcud miqrasiya siyasətləri tez-tez insan amilini gözardı edir və miqrasiyanı yalnız təhlükəsizlik və sərhəd nəzarəti prizmasından qiymətləndirir. O, bu yanaşmanın dəyişdirilməsinin və miqrasiyanın daha geniş sosial, iqtisadi və humanitar kontekstdə nəzərdən keçirilməsinin zəruriliyini vurğulayır. Bu, həmçinin beynəlxalq əməkdaşlıq və humanitar yardım mexanizmlərinin gücləndirilməsini tələb edir ki, insanlar təhlükəsiz və ləyaqətli şəkildə hərəkət edə bilsinlər və onların hüquqları qorunsun.