Şəhərlərin inkişafı və şəhərsalma strategiyaları son illərdə ciddi müzakirə mövzusu olub. Xüsusilə, dünya miqyasında tətbiq olunan şəhər ev tikintisi siyasətləri ailələrin şəhər mərkəzlərindən kənara çıxmasına səbəb olur. Bu tendensiya, şəhər həyatının əsas elementlərindən biri olan 'səki baleti' – yəni küçələrdəki canlılıq, uşaqların oyunları və icma qarşılıqlı əlaqələri – üçün ciddi təhlükə yaradır. Şəhərlərin sadəcə iş və ticarət mərkəzlərinə çevrilməsi, onların sosial və mədəni funksiyalarını zəiflədir. Bu vəziyyət, şəhərlərin demoqrafik quruluşu üzərində də əhəmiyyətli təsir göstərir. Ailələrin, xüsusilə də uşaqlı ailələrin şəhər mərkəzlərindən uzaqlaşması, şəhərlərin gələcək inkişafı üçün narahatlıq doğurur. Uşaqların olmadığı şəhərlər, sosial kapitalın azalmasına, icma bağlarının zəifləməsinə və nəticədə şəhər həyatının cansızlaşmasına səbəb ola bilər. Bu, həmçinin yerli iqtisadiyyata da təsir edir, çünki ailələr tərəfindən tələb olunan xidmətlər və müəssisələr (məsələn, məktəblər, oyun meydançaları, uşaq mağazaları) azalır. Problemin kökündə, bəzən mənzil siyasətlərinin ailələrin ehtiyaclarını nəzərə almaması dayanır. Şəhər mərkəzlərindəki mənzillərin qiymətlərinin yüksək olması və ya kiçik ölçülü olması, böyük ailələr üçün əlçatanlığı azaldır. Bu da ailələri daha ucuz və geniş yaşayış sahələri axtarışında şəhərətrafı ərazilərə köçməyə məcbur edir. Nəticədə, şəhərlər öz icma ruhunu və canlılığını itirmə riski ilə üzləşir, bu da uzunmüddətli perspektivdə şəhərlərin dayanıqlılığına mənfi təsir göstərir. Bu tendensiyanın qarşısını almaq üçün şəhərsalma planlamasında ailə dostu yanaşmaların tətbiqi vacibdir. Bu, uyğun qiymətli mənzillərin təmin edilməsi, ictimai məkanların və yaşıl sahələrin artırılması, həmçinin uşaqlar üçün təhlükəsiz və əlçatan infrastrukturun yaradılması ilə mümkündür. Şəhərlərin gələcəyi, onların bütün demoqrafik qruplar üçün cəlbedici və yaşana bilən olmasından asılıdır.