Rabat , Mərakeş - Amir Əli iki ölkə arasında dar bir torpaq zolağında dayanırdı. Qarşıda Mərakeş mühafizəçiləri fənərlər və itlərlə qaranlıqda hərəkət edirdilər. Onun arxasında Əlcəzair təhlükəsizlik qüvvələri gözləyirdi. İki gün o, Əlcəzairin Maqniya şəhəri ilə Mərakeşin Ujda şəhəri arasındakı təpələrdə gizlənərək aşağıdakı patrul xidmətlərini izlədi. Əli bir ildən çox idi ki, səyahət edirdi. O, ailəsini öldürən Sudan müharibəsindən qaçmış, ölkənin hərbi Sürətli Dəstək Qüvvələri (RSF) tərəfindən saxlanılıb döyülmüş, polis tərəfindən şantaj edilmiş və Liviya da bir fermaya satılmışdı, burada girov götürənlər pul tələb edir və ödəyə bilməyənlərə işgəncə verirdilər. O, səhraları və sərhədləri keçmiş, çətin şəraitdə yatmış və ac qalmışdı. İndi səyahətinin son dayanacağı olan Mərakeş görmə məsafəsində idi. Təxminən saat 22:00-da Əli iki başqa kişi ilə birlikdə təpələrdən yavaş-yavaş, bəzən dizləri üstündə, bəzən sürünərək irəlilədi. 17 yaşlı Sudanlı qaçqın qarşıdakı sərhədi görə bilirdi. Lakin onlar ora çatmamış yaxınlıqda bir avtomobil dayandı. O və digərləri qaranlığa sıxıldılar. Əvvəlki dəfələr kimi, onlar da yox olmağa çalışdılar. “Onlar artıq bizim orada olduğumuzu bilirdilər,” o, Al Jazeera -ya dedi. Mühafizəçilər yaxınlaşdıqca, onun sinəsində ürəyi şiddətlə döyünməyə başladı – bu, müalicə olunmamış ürək qapağı xəstəliyinin əlaməti idi. “Ürəyim o qədər bərk döyünməyə başladı ki,” o dedi. “O qədər ağrımağa başladı ki, sadəcə yıxıldım.” O deyir ki, Əlcəzair mühafizəçisi onu avtomobilə mindirməzdən əvvəl şillələyib döyüb. “Onlar məni vurdular... Bizim hər şeyimizi... telefonlarımızı, paltarlarımızı, sənədlərimizi aldılar.” İki gün həbsxanada qaldıqdan sonra onu avtobusa mindirib cənuba, Sahara nın kənarına, sığınacaq yeri olacağını düşündüyü yerdən uzağa apardılar. Lakin o, bu səyahəti yenidən sınayacaqdı. “Başqa gedəcək yerim yox idi,” o dedi.