Çinli heykəltəraş Qao Cenin gizli məhkəməsi ölkədəki senzura siyasətinin nə qədər sərt olduğunu bir daha nümayiş etdirir. Sənətçinin əsərlərinin yayılmasına qarşı yönəlmiş bu addım, sənət azadlığı və dövlət nəzarəti arasındakı gərginliyi vurğulayır. Məhkəmənin gizli şəkildə keçirilməsi, hökumətin müəyyən əsərlərin və ya ideyaların ictimaiyyətə çatmasının qarşısını almaq üçün atdığı addımların miqyasını göstərir. Bu cür hallar, sənətçilərin öz ifadə azadlıqlarını həyata keçirməkdə qarşılaşdıqları çətinlikləri qabardır. Bir sənətçini mühakimə etməyin paradoksu ondadır ki, sənətin əsas məqsədi bir şəkildə yayılmaqdır. İctimai məhkəmə, demək olar ki, MoMA-da milli və ya beynəlxalq bir sərgi kimidir; indi bütün dünya hansı əsərin hansı lider üçün xüsusilə təhqiramiz olduğunu biləcək. Bu, hökumətin məqsədinin əksinə olaraq, sənətçinin işinə daha çox diqqət çəkə bilər. Qao Cenin vəziyyəti, Çindəki mədəni nəzarət mexanizmlərinin necə işlədiyini və sənətçilərin bu sistem daxilində necə hərəkət etməli olduqlarını göstərir. Bu hadisə, həmçinin beynəlxalq ictimaiyyətin diqqətini Çindəki insan hüquqları və ifadə azadlığı məsələlərinə yönəldir. Sənətçilərin siyasi və ya sosial mövzulara toxunan əsərlər yaratdıqları zaman qarşılaşdıqları risklər, ölkədəki siyasi mühit haqqında əhəmiyyətli məlumatlar verir. Qao Cenin məhkəməsi, sənətin ictimai diskursda oynadığı rolu və hökumətlərin bu rolu necə idarə etməyə çalışdığını bir daha nümayiş etdirir. Bu cür gizli proseslər, şəffaflıq və hüquqi dövlət prinsiplərinə ziddir. Nəticə etibarilə, Qao Cenin gizli məhkəməsi Çindəki senzura siyasəti və sənət azadlığına qoyulan məhdudiyyətlərin bariz nümunəsidir. Bu hadisə, sənətçilərin öz işlərini azad şəkildə yaratmaq və yaymaq hüququ uğrunda mübarizəsinin davam etdiyini göstərir. Beynəlxalq səviyyədə bu cür hallara diqqət yetirilməsi, sənət azadlığının qorunması üçün vacibdir.