Hindistan hökuməti son illərdə ölkə daxilində metro nəqliyyat şəbəkəsinin genişləndirilməsinə milyardlarla dollar sərmayə qoyub. Bu böyük infrastruktur layihələri şəhərlərdə ictimai nəqliyyatın inkişafına yönəlib və tıxac problemini azaltmaq, həmçinin vətəndaşlara daha sürətli və rahat səyahət imkanları təqdim etmək məqsədi daşıyır. Lakin bu böyük büdcə xərclərinə baxmayaraq, gözlənilən sərnişin axını hələ də müşahidə olunmur, bu da layihələrin rentabelliyi ilə bağlı suallar doğurur. Sərnişinlərin metrodan istifadə etməməsinin əsas səbəblərindən biri, metro stansiyalarının yaşayış məntəqələrindən uzaq olması və son mil nəqliyyatının çatışmazlığıdır. Bir vətəndaşın ifadəsinə görə, “Gün batandan sonra evə gəlirəmsə, metroya etibar edə bilmərəm. Stansiya yaşadığım yerdən təxminən 15 km aralıdadır və gecə son dayanacağa çatanda evə taksi tapmaq demək olar ki, mümkün olmur. Bir neçə dəfə bu vəziyyətdə qalmışam.” Bu cür hallar, metronun əlçatanlığını və istifadə rahatlığını ciddi şəkildə məhdudlaşdırır, xüsusilə də işdən sonra və ya gecə saatlarında səyahət edənlər üçün. Bu vəziyyət, Hindistanın ictimai nəqliyyat strategiyasında bəzi boşluqların olduğunu göstərir. Yalnız metro xətlərinin çəkilməsi kifayət deyil; həm də stansiyalarla yaşayış və iş mərkəzləri arasında effektiv nəqliyyat əlaqələrinin qurulması vacibdir. Əks təqdirdə, milyardlarla dollarlıq investisiyalar tam potensialına çata bilməyəcək və vergi ödəyicilərinin pulları səmərəli istifadə olunmamış olacaq. Hökumət, bu problemi həll etmək üçün son mil nəqliyyat həllərinə , məsələn, avtobus marşrutlarının optimallaşdırılmasına və ya taksi xidmətlərinin inteqrasiyasına diqqət yetirməlidir.