Nə də ki, tələb olunan böyük razılaşmaları hazırlamaq üçün əlimizdə Henri Kissincer tipli strateji beyin mərkəzi, nə də kompromis üçün lazım olan şəxsi və siyasi cəsarətə malik liderlər var – 1979-cu ildə İsrail lə sülh bağlayan Misir in Ənvər Sadat ı, yaxud 1993-1995-ci illərdə Fələstin Azadlıq Təşkilatı ilə Oslo Sazişləri ni imzalayan İshaq Rabin kimi. Əvəzində, Tehran da parçalanmış bir rəhbərlik var, silahlar və güc təəssüf ki, səhv əllərdədir. Hansı şərtləri qəbul etmək barədə son söz ABŞ -ın danışıqlar apardığı şəxslərə – Parlament sədri Məhəmməd-Baqir Qalibaf və Xarici İşlər naziri Abbas Araqçi yə – hətta ali rəhbərə də aid deyil. Qərarları ölkənin raketlərinə və təhlükəsizlik qüvvələrinə nəzarət edən İslam İnqilab Keşikçiləri Korpusu (IRGC) generalları verir. Livan da İsrail in Baş naziri Binyamin Netanyahu yalnız məcburiyyət altında müvəqqəti atəşkəsi qəbul etməyə və Beyrut hökuməti ilə danışıqlara başlamağa razılaşdı. Təzyiq ABŞ Prezidenti Donald Tramp dan gəldi, o, İsrail in Hizbullah a qarşı hərəkətlərini İran la müharibəni bitirmək səylərinə xələl gətirdiyini düşünürdü. Təəssüf ki, bu səy Tramp ı vəziyyətin ağsaqqalı etmir. İran a gəldikdə, o, öz filmi içində yaşayır, faktlara məhəl qoymadan, özünü sərt və sonda zəfər çalan qəhrəman kimi göstərən bir ssenariyə uyğun olaraq reallığı yenidən qurur. Bu, həftəsonu Hörmüz boğazı ndakı xaotik vəziyyətin də sübut etdiyi kimi, mahiyyətcə qeyri-sabit bir vəziyyətdir. Araqçi Hörmüz ü Livan da atəşkəs olduğu müddətcə “tamamilə açıq” elan edən kimi, hər şey pozulmağa başladı. Tramp ABŞ -ın İran limanlarına gedən və gələn gəmilərə qarşı blokadasının davam edəcəyini bildirdi. Wall Street Journal qəzetində yayımlanan bir xəbərdə isə ABŞ -ın blokadasını beynəlxalq sulara da genişləndirərək, dünyanın hər yerində tapılan İran nefti daşıyan gəmiləri ələ keçirməyə hazırlaşdığı qeyd olunurdu.