Livan, təxminən üç illik davamlı müharibə və bununla bağlı köçkünlük səbəbindən Ramazan Bayramını əvvəlki illərdən fərqli bir əhval-ruhiyyədə qarşılayır. Əvvəllər sevinc və birlik simvolu olan bu müqəddəs bayram, indi bir çox ailə üçün kədər və qeyri-müəyyənlik dövrünə çevrilib. Ölkənin müxtəlif bölgələrində, xüsusilə müharibədən zərər çəkmiş ərazilərdə, bayramın ənənəvi şənliyi yerini itirilmiş həyatlar və dağılmış evlər üçün matəmə verib. Dağıdılmış kəndlər və şəhərlər, eləcə də minlərlə insanın məskunlaşdığı sıx sığınacaqlar , Livanın hazırkı vəziyyətinin acı reallığını əks etdirir. Bu şəraitdə yaşayan Livanlılar, bayramı sevdiklərinin itkisi ilə barışmağa çalışaraq, gələcəkdə baş verə biləcək zorakılıqdan qorxaraq və bir zamanlar sahib olduqları normal həyata həsrət qalaraq keçirirlər. Bu, bayramın ənənəvi mənasından uzaq, daha çox sağ qalma mübarizəsi və psixoloji gərginlik dövrüdür. Bu vəziyyət, Livan cəmiyyətində dərin sosial və iqtisadi təsirlər yaradır. Müharibənin gətirdiyi humanitar böhran , bayramın ruhunu tamamilə dəyişdirib. Ailələr, ənənəvi bayram süfrələri qurmaq, hədiyyələr mübadilə etmək və ya sadəcə birlikdə sevinmək əvəzinə, gündəlik ehtiyaclarını qarşılamaq və təhlükəsizliklərini təmin etmək üçün mübarizə aparırlar. Bu, Livanın mədəni irsinə və ictimai bağlarına ciddi zərbə vurur. Nəticə etibarilə, Livan üçün Ramazan Bayramı artıq sadəcə bir bayram deyil, həm də ölkənin üzləşdiyi çətinliklərin və davamlı mübarizənin bir göstəricisidir. Bu, Livan xalqının dözümlülüyünü və bərpa arzusunu əks etdirən, lakin eyni zamanda müharibənin insan həyatına vurduğu dərin yaraları xatırladan bir dövrdür.