Nazanin Zaghari-Ratcliffe, Hay Festivalında çıxışı zamanı İran həbsxanasında keçirdiyi illər ərzində tikişlə məşğul olmasından bəhs edib. Bu fəaliyyət onun üçün həm vaxt keçirməyin bir yolu, həm də qızı ilə əlaqə saxlamağın emosional bir vasitəsi olub. O, qızı üçün uyğun paltarlar tikdiyini və onları qızına göndərdiyini bildirib. Qızı həbsxanaya onu görməyə gələndə bu paltarları geyinirdi. Zaghari-Ratcliffe bu təcrübəni faciəvi adlandırıb, çünki o, tikdiyi paltarları özü geyinə bilməyib. İranın qaydalarına görə, qadınlar örtünmək məcburiyyətindədirlər, bu da onun qızı ilə eyni paltarları geyinməsinə mane olub. O, qızı ilə heç vaxt bu paltarları birlikdə geyinə bilmədiklərini vurğulayıb. Bu vəziyyət, həbsxana şəraitindəki məhdudiyyətləri və ana-övlad arasındakı ayrılığın yaratdığı emosional çətinlikləri bir daha ortaya qoyur. Bu hekayə, həbsxana şəraitindəki insanların psixoloji dayanıqlığı və sevdikləri ilə əlaqə saxlamaq üçün tapdıqları yollar haqqında dərin bir fikir verir. Zaghari-Ratcliffe-in tikiş vasitəsilə qızı ilə yaratdığı bu bağ, çətin şəraitdə belə insan ruhunun necə ümid və əlaqə axtardığını göstərir. Bu, həm də İranın mədəni və hüquqi məhdudiyyətlərinin fərdi həyatlar üzərindəki təsirini əks etdirir.